PROBLEMLERİMİZİN ÇÖZÜMLERİNİ DOĞRU YERLERDE Mİ ARIYORUZ?

Geçtiğimiz yıl bu dönemlerde köpeğimiz hasta olduğunda çenem kilitlenmeye başladı.  Sabah kalktığımda ağzımı açmak imkansızdı. Gün içerisinde masaj yaparak açıyordum. Tabii stresten olduğunu biliyorum. Bazı çene hareketleriyle sürecin geçmesini bekledim.

Bir iki ay sonra, köpeğimiz vefat ettiği günden itibaren (affedersiniz) geğirmeye başladım. Çene birden düzeldi. Aç - tok fark etmiyor, ben geğiriyorum. Bunun bir süreç olduğunu bilerek zamanla geçmesini bekledim. 3-4 hafta oldu artık, rahatsız olmaya başladım. Tabii kendime tanılar koydum. Stres nedeniyle mide asidim düştü diye düşündüm. Sabahları aç karnına elma sirkesi içmeye başladım. Uyku düzenim bozulunca kahveyi arttırmıştım, kahveyi azalttım.  Süt ürünlerini azalttım, geçmedi. 

Gastroenteroloğa gittim bunların hiçbirine gerek yok dedi, iç organları rahatlatan bir sakinleştirici yazdı. 15 gün kullan geçecektir dedi, geçti :)

Niye anlattım bunları derseniz; birincisi, stres gerçekten bizi fiziksel anlamda etkileyen bir duygu. Vücuda stres yaratan şeyler de aynı şekilde. Ben de en net bu şekilde tecrübe ettim. İkincisi de, bazen, bazı şeylerin çözümlerini daha uzun yoldan arıyoruz.

Bazı hastalıklar, özellikle gastrointestinal sistemle ilgili olan hastalıklar (mide, bağırsak), alerjiler, migren, egzama gibi hastalıklarda asıl önemli olan şey, kök neden olan stresi çözmeye çalışmayı deniyor musunuz? 

En kolay olan, uyku düzenini oturtmayı deniyor musunuz?

Sigara alkol kullanıyorsanız; vücuduza alabilceğiniz en toksik şeyler, ilk bunları kesmeyi deniyor musunuz? Yoksa aklınıza ilk gluten / süt ürünü mü geliyor? 

Yeme atakları yaşarken, kilo alıyorum diye diyet mi yapıyorsunuz? Yoksa neden yeme atağı yaşıyorum, bunu çözmeliyim diyerek psikolojik destek mi alıyorsunuz? 

Bugün sizi biraz düşündürmek istedim. Bu vesileyle Albus’u da anmış olduk 🖤